معرفی علوم دام
علوم دامی، شاخه‌ای از علوم زیستی بشمار می‌آیند که با ژنتیک و اصلاح نژاد دام، تغذیه دام و مدیریت سر و کار دارند.
علوم دامی که در گذشته دامپروری خوانده می‌شد از شاخه‌های مهندسی کشاورزی محسوب می‌شود و درباره پرورش دام و طیور اطلاعات کاملی به دست می‌دهد.
به عبارتی فن تربیت حیوان یا روش تربیت و رام کردن حیوانات است.
علوم دامی توانایی هایی را در زمینه صنایع کشاورزی، مهارت در مباحث تئوری و عملی تولید و پرورش حیوان، امنیت محصولات غذایی، جنبه‌های اخلاقی کیفیت و امنیت غذایی، رفاه حیوان، تغییر روشهای قدیمی، و تلفیق تئوری و عملی مهارتهای صنعتی ارایه می‌کند.
عمده مباحث در مهندسی علوم دامی درباره فیزیولوژی، تغذیه، ژنتیک واصلاح دام است. مبحث تغذیه دام به طور تخصصی شامل گرایشهای تغذیه نشخوارکنندگان وتک معده ای ها(خوک، اسب، طیور)میباشد. ژنتیک واصلاح دام در دو سطح سلولی-مولکولی ( شناسائی حیوان دارای ژن مورد نظر با استفاده از مارکرها- تولید حیوانات ترانسژنیک ) و همچنین در سطح روشهای اصلاح مندلی به انتخاب حیوانات برتر از نظر سطح تولید و ماندگاری و یا مقاوم به بیماریها و شرایط سخت آب وهوائی میپردازد. فیزیولژی دام به طور اخص در علوم دامی به بررسی و مطالعه نقش عوامل تغذیه ای ومحیطی در بهبود تولید و تولید مثل دام برای اپتیمم کردن فرآورده های دامی میپردازد.
رشته مهندسی علوم دامی دارای چهار گرایش تغذیه دام، مدیریت، اصلاح دام و فیزیولوژی دام است.
چالش‌های فراروی کشور برای آماده کردن شرایط جهت پیوستن به بازارهای جهانی، کشاورزی پایدار، رعایت استانداردهای بهداشتی درتولید محصولات دامی، افزایش بهره وری واحدهای دامپروری سنتی و بکارگیری علوم و فنآوریهای جدید است.
یکی از مشاغلی که مهندسین علوم دامی درآن مشغول بکار می شوند مراکز اصلاح نژاد مختلفی است که در کشور وجود دارند. در این ایستگاهها داده‌های تولیدی دام مثل سرعت افزایش وزن بدن یا میزان تولید شیر از تعداد زیادی حیوان جمع آوری شده و کارشناسان مربوطه بهترین دامها را جهت انتخاب به‌عنوان تولید کننده‌های نسل بعد گزینش می کنند.