اهل ایرانم روزگارم میرود تلخ و شیرین                     

                                                                خاطراتم میگریزند سردو غمگین

مادری دارم بی پناه و مظلوم و خسته                       

                                                                انگار این روزگار بالش شکسته

دوستانی دارم بدتر از خار کویر                                     

                                                                بدتراز نیرنگ اصحاب امیر

پدری دارم گرفتار غم نی                                         

                                                         پشیمان شده از خوردن می

خواهری دارم که هر اشکش بلور است                     

                                                      لیاقت بر تنش قسم سجود است

 

نتیجه گیری:

ز دارم و ندارم هردو فریاد                                         که  هرچه دارم   ندارم هم کند یاد