افسانه ي عشق و جنون....
روزي همگي دور هم جمع شدند خسته تر و كسل تر از هميشه...
ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت: (بياييد بازي كنيم مثلا قايم باشك!)
همه از اين پيشنهاد شاد شدند...
ديوانگي فورا فرياد زد: (من چشم ميگذارم)و از آنجايي كه هيچ كس نميخواست به دنبال ديوانگي بگردد،ه
ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش را بست و شروع كرد به شمردن...
همه قبول كردند....
يك...دو...سه...همه رفتند تا جايي پنهان شوند!
لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد!
خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد!
اصالت در ميان ابرها مخفي شد!
هوس به مركز زمين رفت!
دروغ گفت زير سنگي پنهان ميشوم و به ته دريا رفت!
طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد!
و ديوانگي مشغول شمردن بود...هفتادونه...هشتاد...هشتادويك...
همه پنهان شده بودند به جزعشق كه هنوز مردد بود و نميتوانست تصميم بگيرد و البته جاي تعجب هم نيست چون همه ميدانيم عشق را نميتوان پنهان كرد.
در همين حال ديوانگي به پايان شمارش ميرسيد...نود وپنج...نود و شش...نود و هفت...
هنگامي كه ديوانگي به صد رسيد،عشق پريد و در بين يك بوته گل رزپنهان شد.
ديوانگي اولين كسي را كه پيدا كرد تنبلي بود؛ٍزيرا تنبلي اش آمده بود تا جايي پنهان شود.سپس لطافت را يافت كه به شاخ ماه آويزان بود،دروغ را ته دريا،هوس را در مركز زمين،يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق !از يافتن او نااميد شده بود.
حسادت در گوشش زمزمه كرد: (عشق پشت بوته ي گل رز است!)
ديوانگي شاخه ي چنگك مانندي را از درخت كند و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته ي گل رز فرو كرد.دوباره و دوباره... تا با صداي ناله اي متوقف شد.
عشق از پشت بوته بيرون آمد.با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش خون بيرون ميزد.شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نميتوانست جايي را ببيند.او كور شده بود...
ديوانگي گفت: (من چه كردم؟ من چه كردم؟چگونه ميتوانم تو را درمان كنم؟)
عشق پاسخ داد: (تو نميتواني مرا درمان كني،اما اگر ميخواهي كاري كني، راهنماي من شو)
واينگونه است كه از آن روز به بعد،
عشق كور است و ديوانگي همواره راهنماي او...